1 Τέλη κυκλοφορίας...Μπιρμπιλιές στο ίδιο πνεύμα...

Ένα καινούριο κείμενο από τον φίλο μου που ήταν πάντα κι εξακολουθεί να είναι

"Στοιχείο διαταράσσον την ομαλή λειτουργία του σχολείου", χαρακτηρισμός που με συνόδευε σε όλα τα μαθητικά μου χρόνια..."

Κι εγώ θα προσθέσω και της ίδιας της ζωής!

Και όλους αυτούς τους ανθρώπους τους πληρώνουμε για ειδήμονες, τους κάνουμε υπουργούς συμβούλους κ.α. Χαίρουν του σεβασμού του 'γνώστη'.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν αριθμομηχανή, θα χρησιμοποιήσουν το μυαλό τους;

Διάβασα το καινούργιο εισπρακτικό μέτρο των Τελών Κυκλοφορίας...

Συμφωνώ ότι τα οικονομικά μας είναι χάλια και πρέπει να μαζευτούν λεφτά, με γενική κατεύθυνση, εισπράττουμε λίγα παραπάνω από όλους... Αυτό θα μπορούσε να το σκεφτεί και ένας βοσκός, δεν χρειάζεται να έχει πάει και Πανεπιστήμιο.

Το μέτρο της "αρπαγής" εξαντλείται στα 662 Ευρώ για τα μέχρι 2.500 κ.ε. Πέρα από αυτά -με τα ίδια τέλη- το μόνο που επιτυγχάνεται είναι η εξαπάτησή μας. Τα πραγματικά πολυτελή και ακριβά οχήματα ξεκινάνε από 2.500 κ.ε. Γιατί να  μη μπει σε εφαρμογή και η λογική 'πάρα πολλά από τους αρκετούς'; Από 2.500 έως 3.000 κ.ε. 50 ευρώ για το κάθε επιπλέον κ.ε. Από 3.000 - 3.500 κ.ε., αφού πληρώσουν το προηγούμενο 50/κ.ε. τα επόμενα να χρεώνονται με 100/κ.ε..

Και πλέον, από τα 3.500 κ.ε., που μπαίνουμε στα πραγματικά,σκληρά, πολυτελή αυτοκίνητα, ας συνεισφέρουν και αυτοί στην δύσκολή οικονομική κατάσταση με 500/κ.ε. (αντίστοιχο του 100 του χαμηλο-εισοδηματία).

Ferrari, Porsche, Aston Martin, Rage Rover, Hummer, δεν ασχολούνται με κυβισμούς αυτοκινήτων, αλλά με επίγειων ελικοπτέρων. ας πληρώσουν και αυτοί το τίμημα της επίδειξης που τους αναλογεί.

Έτσι θα υπάρχει "πολίτικαλ έντ σοσιαλ κορέκτ" - κοινωνική και πολιτική 'δικαιοσύνη'.

Για τις μοτοσυκλέτες πρέπει να ισχύει κάτι παρόμοιο. Μέχρι 400, 500 κ.ε. μπορεί να είναι ένα όχημα εργασίας. Από εκεί και πάνω δεν είναι πολυτέλεια;

Όλα αυτά, βέβαια, να συνδυαστούν με καταβολή των τελών σε μηνιαία ή τριμηνιαία βάση.

Το εξοργιστικό δεν είναι μόνο ότι μας γδέρνουν, είναι ότι ο μπαμπάς και μαμά -βοσκός ή εργάτης- στερήθηκαν τα πάντα για να σπουδάσει το σπλάχνο τους και αυτό έγινε 'κουτοπόνηρο ζωντανό'

Όσα προανέφερα δεν είναι δικές μου εξυπνάδες. Είναι πράγματα που εφαρμόζονται, εδώ και χρόνια σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες.

Έπεται συνέχεια...
μια και με επιβεβαιώνουν μόνοι τους!!!

Από: Theodosia

0 Ένα φεγγάρι κατάδικό μου/μας!!!

Θα χαλαρώσω πάνω σ`ένα φεγγάρι κατάδικό μου, θα κάνω όνειρα για μένα και για κείνα

που πιστεύω, θα αφεθώ στο συναίσθημα να με παρασύρει.

Θα μείνω η κομπάρσος, θα γίνω πρωταγωνίστρια δεν έχει σημασία το αποψινό βράδυ.

Το δικό μου νόημα είναι να μπορώ ακόμη να ονειρεύομαι, και να ξυπνάω μετά από μια πανσέληνο, σε μια ευδαιμονία χωρίς να έχω την απόλυτη ανάγκη της.

Να έρχεται απλώς σαν μια ξαφνική βροχή, γιορτή που την γιορτάζεις ακόμα κι αν δεν πιστεύεις σ`αυτήν.

Αποφάσισα! Θέλω να ξυπνώ κάθε πρωί και να υποκλίνομαι. Ζωή εδώ είναι οι πιστοί σου!

Γονατιστή να κοιτάζω ψηλά τα  φεγγάρια σου  και να νιώθω δέος. Ζωή! Η ζωή είναι ο μόνος νικητής! Θα μείνω μια ολόκληρη ζωή ταπεινός προσκυνητής, να θαυμάζω την ζωή και τις νύχτες  της με πανσέληνο.

Από:theodosia

0 O πασατέμπος...

Σκέψεις μιας γυναίκας...

 "Αυτά που λες εγώ τ' ακούω βερεσέ

Τα παραμύθια σου τ' ανθίστηκα πια τώρα

Και το κατάλαβα πως ήμουνα για σε

Ο πασατέμπος σου για να περνά η ώρα"

Καθισμένοι σ' ένα παγκάκι αγναντεύουν το λιμάνι της Ραφήνας.
Τα φώτα από τα πλοία κάνουν το θέαμα μαγευτικό.
Εκείνη τρώει τον πασατέμπο της με μανία, σαν να θέλει να ξεσπάσει την οργή της κάπου, αλλά δεν έχει αντίπαλο. Το βλέμμα της χάνεται στο βάθος του σκοτεινού ορίζοντα, κι οι σκέψεις της ταξιδιάρικα πουλιά έχουν πετάξει μακριά από το κορμί της.
Σκέφτεται, αναπολεί, προσμένει? Ούτε κι εκείνη ξέρει.

Ο πασατέμπος...
η σωτηρία της,
πρόσχημα να μην μιλάει...
απλά ν' αγναντεύει...
να κλείνεται στον δικό της μικρόκοσμο.

Ευλαβικά, μαζεύει τα φλούδια του πασατέμπου, επάνω στο φουστάνι της, για να τα πετάξει στον κοντινό κάδο. Για εκείνη το καθαρό περιβάλλον είναι τρόπος ζωής.
Εκείνος την παρακολουθεί αμίλητος. Προσπαθεί κατά διαστήματα να σπάσει την σιωπή της με διάφορες κουβέντες κι ερωτήσεις.

Εκείνη δείχνει σαν να είναι αλλού. Κάποια στιγμή σηκώνεται να πετάξει τα φλούδια, και τότε διαπιστώνει ότι εκείνος τα δικά του τα είχε πετάξει κάτω.
Ένιωσε την οργή να την πνίγει.
- "Γιατί το έκανες αυτό;"
- "Για να έχει κάτι να κάνει ο οδοκαθαριστής που θα περάσει αύριο. Ο οποίος έβαλε μέσον να μπει στο δημόσιο, κι αν δεν βρει κάτι να καθαρίσει θα κάθεται όλη την ημέρα...", συνεχίζει απτόητος, κάνοντας την οργή ν`αστράψει στα μάτια της.
- "Και πρέπει να τιμωρηθεί επειδή είναι στο δημόσιο;"
τον ρωτάει με κοφτή  φωνή, κρύβοντας όσο μπορούσε την αγανάκτησή της.
"Η ανθρωπιά σου που πήγε; Περίπατο; Δεν μπορείς να τον σκεφτείς σαν συνάνθρωπο;"
Η φωνή της, πνιχτή, έδειχνε όλη την καταιγίδα που πλησίαζε, και θα τους συντρόφευε όλο το βράδυ.

Ο μόνος αποδέκτης ήταν εκείνος
Είδε ξαφνικά στο πρόσωπό του μια μικρότητα που την τρόμαξε.
Είδε όλους όσους λένε τα "μεγάλα λόγια",  κρίνουν και επικρίνουν κι από πράξεις μηδέν.
Είδε την Ελλάδα του σήμερα.
Που γαβγίζουν όλοι σαν τα σκυλιά, ζητώντας κάποια αλλαγή, αλλά μόνο από τους άλλους...
Είναι τόσο δύσκολο να ξεκινήσουμε από τον εαυτό μας.
Αυτό τον εαυτό, που μας πήρε τόσα χρόνια να τον κάνουμε χαλασμένο γραμμόφωνο, που ακούραστα επαναλαμβάνει το "ωχ δεν βαριέσαι αδελφέ" ή "εγώ θα σώσω τον κόσμο;"
Ο θυμός παραχώρησε την θέση του στην θλίψη.

Τελικά ποιοι είμαστε, που πάμε;

Είμαστε Έλληνες, μιλάμε Ελληνικά, έχουμε αυτά τα αναρίθμητα μνημεία πολιτισμού, συμπεριλαμβανομένης και της Ακρόπολις των Αθηνών....
Αλλά εμείς συνεχίζουμε να ζούμε με καθρεφτάκια και χάντρες...

Κι έρχομαι και ρωτάω, (πριν να τρελαθώ τελείως, πριν να μετατραπώ σε Αστέρω- υστέρω- «μάνα μου είναι τα βουνά, πατέρας μου ο κάμπος»): Είμαστε η γενιά που χάθηκε στο βουνό, ψάχνοντας goodys για να χορτάσει την πείνα της;
Απο:theodosia

2 Αν ήμουν δέντρο...

 

Αν ήμουν δέντρο, θα ήθελα να είχα γίνει ένα δέντρο παράξενο, ένα δέντρο-παραμυθάς.

Για να σκαρφαλώνουν τα παιδιά στα κλαριά μου και ν’ ακούνε τις ιστορίες που θα τους ψιθύριζα με το φύσημα του ανέμου – ιστορίες που θα μάθαινα από τις ρίζες μου.

Η να κάθονται στην πράσινη αγκαλιά μου και να διαβάζουν τα παραμύθια που θα ήταν γραμμένα στα φύλλα μου – παραμύθια που θ’ άκουγα από τον ήλιο, τη βροχή και το χιόνι.

Κι έπειτα να ονειρεύονται και να κοιτάζουν από ψηλά το αύριο, το σήμερα, το χτες...

Αν ήμουν φυλλοβόλο παραμυθόδεντρο, θα έβγαζα κάθε άνοιξη καινούρια φύλλα με ιστορίες, να τις διαβάζουν και να χαίρονται τα παιδιά στις διακοπές τους το καλοκαίρι.

Αν ήμουν αειθαλές, τα παραμύθια μου θα κρατούσαν συντροφιά στους μικρούς μου φίλους όλες τις εποχές.

Αν ήμουν καρποφόρο παραμυθόδεντρο, θα φώναζα παιδιά κάθε φυλής και κάθε χώρας να μαζέψουν τους καρπούς μου, να τους γευτούν και να φυτέψουν τα κουκούτσια τους παντού στον κόσμο, για ν’ αποκτήσουν όλοι οι τόποι δάση απέραντα από δέντρα-παραμυθάδες.

Να μπορεί ν’ ανέβει στα κλαριά τους κάθε παιδί της γης και ν’ ακούσει τις ιστορίες που θα του ψιθύριζαν με τη βοήθεια του ανέμου – ιστορίες από τις ρίζες τους.

Η να διαβάζει τα παραμύθια τα γραμμένα στα φύλλα τους – παραμύθια του ήλιου, της βροχής και του χιονιού.

Κι ύστερα να ονειρεύεται και να κοιτάζει από ψηλά το αύριο, το σήμερα, το χτες...

Από: . theodosia

0 Να μην ξεχάσω...

Ζούμε καλοκαιρινές ημέρες που σε καλούν να ξεφύγεις από τις καθημερινές σου συνήθειες. Κι όταν έρχεται κι η αγάπη να φωλιάσει στην καρδιά, τότε η ζωή γλυκαίνει κι αρχίζεις να βλέπεις τα πράγματα και τους ανθρώπους γύρω σου με διαφορετικό βλέμμα. Η καρδιά γαληνεύει, ονειρεύεσαι, κι επιτέλους κάνεις ειρήνη με τον εαυτό σου. Κάνεις  την νοητή  λίστα των προτεραιοτήτων  σου, και πας ένα βήμα πιο μπροστά.

-Να μην ξεχάσω να ξυπνάω το πρωί και να υπενθυμίζω στον εαυτό μου πως σήμερα αυτό που θα ζήσω είναι η πραγματική μου ζωή κι όχι μία πρόβα τζενεράλε.
Αν υπάρχει κάτι για το οποίο αξίζει να σηκωθώ από το κρεβάτι είναι η σκηνοθεσία της ημέρας που αρχίζει. Η φωνή των αγαπημένων μου προσώπων όταν  μου λένε καλημέρα, και  σκηνοθετούν μαζί μου την ημέρα μας.

Να μην ξεχάσω...
- να παραγγείλω την αυριανή μου ημέρα, μέρα αγάπης, χαλάρωσης κι εκτόνωσης.

- να είμαι συνειδητή, να μην αφαιρούμαι.
- να κοιτάζω τους ανθρώπους...
Στα μάτια...
Στα σώματα.
Το ανθρώπινο σώμα μιλάει ακατάπαυστα για τα πάθη μας.
Να στήσω αυτί, να απλώσω μάτι.

Δεν χρειάζεται να ταξιδέψεις πολύ για να γνωρίσεις πολλούς. Για να καταλάβεις την ανθρώπινη ψυχή.
Αλλά πρώτα πρέπει να με δω προσεκτικά.
Να κατανοήσω πρώτα εμένα.

-Να μην αφήνω  την τύχη να μου ρίχνει τα σκουπίδια της.
-Να ζήσω ημέρες χειροποίητες. Και νύχτες.
-Να θυμηθώ  μέσα από την αγάπη  να μη φοβάμαι το φόβο. Έζησα αρκετά χρόνια μέχρι τώρα και το είδα. Ο φόβος θα με βρει όπου και νάμαι.
Ο φόβος μου χτύπησε πολλές φορές την πόρτα... αλλά όταν  η αγάπη  άνοιξε, δεν ήταν κανείς απέξω.

-Να θυμάμαι να μην απελπίζομαι.
Να μην με παίρνει από κάτω, ακόμη κι όταν όλα γύρω μου, μου φωνάζουν για  το αντίθετο.

Ζούμε ένα τέλος εποχής. Εντάξει αλλά κάπου θα βγάλει αυτό, δεν μπορεί.
Τόσοι πολλοί απελπισμένοι είμαστε.
Θα γεννήσουμε  μια ενέργεια που θα γεννήσει με τη σειρά της κάτι άλλο...
Πιο βιώσιμο...
Πιο ανθρωποκεντρικό...

-Να μην ξεχάσω να επιζήσω μέχρι να έρθουν αυτές οι άλλες ημέρες. Όπως μπορώ. Με τους φίλους μου.  Τους πραγματικούς. Χτίζοντας το δικό μας  οικοδόμημα, με θεμέλια αγάπης, ανοιχτής επικοινωνίας,  κι ανθρωπιάς.

Απο:  theodosia

1 Μια μέρα χωρίς νέα...

"Φιλισκούνι, πως θα ήταν μια μέρα χωρίς νέα;" με ρώτησε η φιλενάδα μου καθώς μιλούσαμε στο τηλέφωνο, απολαμβάνοντας το πρωινό μας καφέ μπροστά στις οθόνες μας.

Από εκείνη την ώρα τριβελίζει στο μυαλό μου αυτή η ιδέα...
Μια μέρα χωρίς νέα, όχι σαν αυτές που απεργούν οι δημοσιογράφοι, αλλά μια μέρα που θα υπάρχει κενό από νέα για...

• ρεκόρ,
• μέτρα,
• απάτες,
• φόνους,
• βραβεία,
• ασχήμια,
• απεργίες,
• δυστυχία,
• δηλώσεις,
• απαγωγές,
• γεγονότα,
• σκάνδαλα,
• νέα μέτρα,
• περικοπές, 
• πτωχεύσεις,
• κατακτήσεις,
• καταστροφές,
• ανακαλύψεις,
• επιτεύγματα,
• πληροφορίες,
• συγχωνεύσεις,
• κουτσομπολιά,
• πείνα και πόλεμο,
• πολυδάπανους γάμους,
• σκανδαλώδη διαζύγια,
• άπληστους πολιτικούς,
• εκατομμύρια διαφθοράς,
• ...

νέα για τα οποία δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.
Απλά μας γεμίζουν με πληθώρα πληροφοριών που το μόνο που μπορεί να καταφέρουν είναι να μας δώσουν ένα αίσθημα σοφίας ότι

• μπορούμε να έχουμε γνώμη,
• χάνουμε τους στόχους μας,
• μπορούμε να συζητάμε,
• αποσυντονιζόμαστε,
• προβληματιζόμαστε,
• απογοητευόμαστε,
• τσακωνόμαστε,
• οργιζόμαστε,
• ανησυχούμε,
• φοβόμαστε,
• λυπόμαστε,
• θρηνούμε,
• ....

και όλα αυτά χωρίς να παίζουν κανένα ουσιαστικό ρόλο...

• στα ουσιαστικά μας προβλήματα,
• στην καθημερινότητά μας,
• στην ξεκούραση μας,
• στην ανάταση μας,
• στην γαλήνη μας,
• στα πραγματικά,
• στις σχέσεις μας,
• στην υγεία μας,
• και τελικά στην αύξηση της πραγματικής σοφίας μας...

μιας σοφίας που δεν είναι ουσιαστική, απλά δίνει την δυνατότητα για συμμετοχή σε συζητήσεις για πολλά και ποικίλα θέματα και αυτό είναι, ομολογουμένως ένα πολύ όμορφο συναίσθημα.
Παρόλα αυτά οι γνώσεις για το τι συμβαίνει στον πλανήτη ή ποια είναι τα δημοφιλή θέματα συζήτησης, δεν ταυτίζονται με την σοφία.
 Η πραγματική σοφία μπορεί να αποκτηθεί από παλιά βιβλία, από ένα ταξίδι, στην διάρκεια  αρρώστιας , σε συζητήσεις με φίλους - με άλλα λόγια με την ίδια την ζωή.

Υπάρχει πολύ μεγάλος κίνδυνος να πέσουμε στην συνήθη παρανόηση της καταναλωτικής κοινωνίας η οποία μπερδεύει την γνώση με την διάκριση...

Πάντα είναι ωφέλιμο να αφιερώνουμε χρόνο σε ουσιαστική περισυλλογή, βάζοντας, κατά καιρούς
"κερί" στα αυτιά μας σαν τους αργοναύτες, μια και δεν υπάρχει κατάρτι να δεθούμε σαν τον Οδυσσέα...
Από:theodosia

0 Αύγουστος

Μπήκε ο Αύγουστος...
έφερε μαζί του...

• ήλιο,
• φύση,
• μνήμες,
• χρώματα,
• αρώματα,
• ανεμελιά,
• αγνάντεμα,
• ξεγνοιασιά,
• περιπάτους,
• ρομαντισμό,
• προσμονή για το φεγγάρι του...

Μπήκε ο Αύγουστος κι έφερε μαζί του
την διάθεση γι απόδραση από τον @χώρο...

• να του μιλάω,
• να τον χαζεύω, 
• να ονειρεύομαι,
• να ακούω μουσική,
• να τον ερωτεύομαι,
• ν' αγναντεύω το φεγγάρι,
• να κάνω σχέδια για το αύριο,
• να κοιτάζω το ηλιοβασίλεμα,
• να βρεθώ κοντά στην θάλασσα,
• να ταξιδεύω μέσα στα μάτια του,
• να παριστάνω τη γοργόνα του γλυκού νερού,
• να παίζω μαζί του στην θάλασσα σαν μικρό παιδί,
• να...

Και ξαφνικά....
να ξεχνάω ό,τι με βαραίνει,
να βάζω φτερά στους ώμους,
να γίνομαι παιδί.

 Αν βρεθείτε κατά Αρτέμιδα μεριά, 

και δείτε μια "ώριμη" γυναίκα να παίζει με κουβαδάκια στην άμμο,

μην αναρωτηθείτε ποια είναι...

Φωνάξτε με και θα γυρίσω.

Το πολύ-πολύ να φτιάξουμε μαζί πύργους στην θάλασσα,

έστω κι αν τους πάρει κάποια στιγμή το κύμα! 

Από: theodosia